“Ik wil elke wedstrijd winnen, maar ik verwacht het niet.”

Van 1850 meter hoogte naar een gastgezin in Roth

Momenteel ben ik in een trainingscentrum in de Franse Pyreneeën, op 1850 meter hoogte. Elk jaar ga ik een aantal weken op hoogtestage, steeds naar aanleiding van een grote wedstrijd. Het is de ideale plek om me voor te bereiden. Een viertal dagen ervoor trek ik dan naar de plaats van de wedstrijd. Voor de Challenge Roth zal mijn vriendin (Jolien Lewyllie nvdr.), mij opwachten in München en dan trekken we samen naar onze ‘homestay’, ons gastgezin waar we de dagen voor de wedstrijd kunnen verblijven. Er zijn immers niet veel hotels in Roth. Gelukkig viel het vorige keer, twee jaar geleden, heel goed mee en slapen we opnieuw bij hetzelfde gezin. We sliepen toen bij de uitbater van het zwembad en dus zag ik elke atleet voorbijkomen, ik kon iedereen goed in het oog houden dus! (lacht)

Die laatste dagen voor de wedstrijd is er vooral veel geregel: briefing, interviews, persconferenties, administratie, … Het is dan vooral belangrijk om je flexibel op te stellen. Ik doe een paar lichte trainingen, rust wat uit en kijk verder een beetje wat er op me af komt.”

De sporter die niet graag pasta eet

Ik heb geen speciale routine of eet geen speciale maaltijden voor de wedstrijd. Ik heb geleerd dat daar veel stress kan bij komen kijken: je wilt iets specifieks eten, dat is er niet en dat bezorgt je dan stress. En door die stress verlies je kostbare energie. Ik pas me dus aan aan wat ik vind en de laatste avond voor een wedstrijd maak ik meestal zelf iets klaar. En dat is meestal rijst en zelden pasta, want dat lust ik niet zo graag.

Ook mentaal blijf ik rustig en stel ik me flexibel op. Twee jaar geleden won ik in Roth, er zullen veel supporters en toeschouwers zijn, er heerst een enorme sfeer en ik zal met het nummer 1 lopen. Maar ik probeer daar niet te veel aan te denken en gewoon een erg goede wedstrijd te doen, alles eruit te halen. Uiteraard wil ik graag op het podium staan. Elke wedstrijd wil ik winnen, dat is het doel, maar ik verwacht het niet. Ik heb vooral geleerd dat verwachtingen niet goed zijn. Ik probeer elke keer vertrouwen te hebben in mezelf en in mijn voorbereiding. Zo weinig mogelijk focussen op de druk van anderen en zeker niet te denken dat het de wedstrijd van mijn leven zal worden, dat werkt het beste voor mij. En uiteraard hopen op een beetje geluk.”

 

Voeding als vierde discipline

Voeding is mijn focus in de wedstrijd, daar probeer ik de hele wedstrijd mee bezig te zijn. Op die manier gaat zo’n lange wedstrijd ook snel voorbij, het is een soort van afleiding. Voeding tijdens een wedstrijd van acht uur is enorm belangrijk, het is dan ook het enige waar ik probeer om niet té flexibel in te zijn. Als je er de eerste twee uren fouten tegen maakt, ga je dat drie uren later merken en dan is het te laat.

Ik probeer me dan ook zo goed mogelijk aan mijn voedingsplan te houden. Tijdens het fietsen drink ik enkel de sportdranken die ik zelf voorzie en water van de organisatie. Ik eet geen gels en geen repen. Tijdens het lopen voorzie ik vooral gels en drink ik water. Vaste voeding is voor mij niet nodig tijdens de wedstrijd en ik heb graag controle over wat en hoeveel ik binnenkrijg, daarom dat ik verder niets aanneem van de organisatie. Met WCUP werk ik trouwens aan mijn eigen samenstelling, mijn ideale sportdrank.”

WCUP en Bart, de juiste match

Het is de eerste keer dat ik in Roth aan de start sta in de 3MD uitrusting met de nieuwe sponsors: WCUP,  Veldeman en Sportoase. Vorig jaar veranderde ik van een team naar een solo-project met privésponsors. Na acht jaar in de ploeg had ik een nieuwe uitdaging nodig. Triatlon is een erg individuele sport, perfectionistisch en veeleisend. In een team moet je de beslissingen meer ondergaan en had ik weinig inspraak. Nu heb ik mijn eigen project, maak ik mijn eigen keuzes maken en verander ik die als ik me ergens niet goed bij voel.

Het eerste contact met de WCUP/Veldeman-broers was erg aangenaam: ze hadden interesse in mijn verhaal én hadden zelf een passie voor de sport, sommigen van hen hadden ook zelf deelgenomen aan de Iron Man in Hawaï. Ik zie het meer als een vriendschappelijke dan een zakelijke band, het klikt ook op persoonlijk vlak. Ze zullen er trouwens ook allemaal bijzijn in Roth, als supporters én als deelnemers. Het voelt als een goede match.”